Meer écht contact met elkaar

De dominante technologie is eigenlijk ontworpen om ons meer te verbinden, maar in de praktijk leidt het onze aandacht constant af naar een scherm en het maakt ons afstandelijker ten opzichte van elkaar. De link tussen sociale media en toenemende isolatie was lang wazig, maar dankzij academisch onderzoek intussen duidelijker.

De universiteit van Pennsylvania voerde in 2018 een studie uit waarbij 3.000 mensen gedurende twee maanden werden opgedeeld in twee groepen. De ene helft bleef Facebook gebruiken, de andere helft niet meer. Wat bleek? De ‘Facebooklozen’ voelden zich na verloop van tijd gelukkiger en minder eenzaam. Ze gingen zowaar meer echt menselijk contact opzoeken.

Experts merken dat steeds meer jongeren tegenwoordig veel minder capabel zijn dan eerdere generaties om face-to-face met elkaar om te gaan. Er lijkt zelfs in bepaalde gevallen een soort onderontwikkeling te zijn in sociale menselijke basisvaardigheden.

Al voor de coronapandemie ons sociaal isolement opdrong, sluimerde de epidemische eenzaamheid door ons moderne leven en werd erkend als een latent gevaar. Eenzaamheid is er in alle lagen van de bevolking. De statistieken doen duizelen. In de VS beschouwen drie op de vijf volwassenen zichzelf als eenzaam. In Duitsland noemt twee derde het een ernstig probleem. Een derde van de Nederlanders geeft toe eenzaam te zijn. De helft van de Belgen kampt met eenzaamheid en een

kwart van de Zweden. Niet alleen bij ouderen maar ook bij zestigers, vijftigers, veertigers en jongeren met duizenden Socialmedia-vrienden komt het voor. Het zit overal en vaak verscholen achter de façade van een schijnbaar perfect leven, zodat je uiterlijk niets merkt.

Het probleem weegt gevaarlijk op onze gezondheid. Eenzaamheid verhoogt het risico op hartziekten, dementie, het stuurt onze bloeddruk en ons stresspeil de hoogte in en verlaagt de weerstand tegen infecties. Menselijk contact is echt van groot belang en mensen hebben het blijkbaar dus echt nodig.

De vraag is nu hoe chronisch eenzaamheid wordt in de samenleving. Of kunnen we er nog wat aan doen? Deskundigen zijn overtuigd van wel.

Een voorbeeld van wat overheden kunnen doen is:

meer investeren in lokale infrastructuur om mensen samen te brengen. Na de economische crisis van 2008 is massaal bespaard op budgetten voor bibliotheken, buurthuizen, cultuurplekken en dergelijke. Mensen hebben fysieke plekken nodig waar ze met elkaar in contact kunnen komen.

Niet alleen vanuit mensen die zich (wel eens) eenzaam voelen, maar vanuit meerdere hoeken van de samenleving komt de wens steeds meer naar voren om meer écht contact met elkaar te hebben. En dan bedoelen we het echte face-to-face contact. Gezien de gezondheidsrisico’s die eenzaamheid met zich mee brengen, zou je kunnen zeggen dat het ook van economisch belang is om als overheid te investeren in plekken waar mensen elkaar laagdrempelig kunnen ontmoeten. Minder kans om ziek te worden, zorgt immers voor minder uitval.

Tijdens de periode bij het pop-up Cultureel warenhuis Leidse Stijl (Even Open), waar wij (Margreet, Mi’jke en Petra) een aantal jaar geleden deel van uit hebben gemaakt, hebben wij ondervonden hoe geweldig het is om in contact te komen met allerlei verschillende mensen vanuit verschillende gebieden zoals kunst, cultuur, educatie, creatieve ondernemers, ambachten, vernieuwende stadsinitiatieven e.d. Deze leuke bruisende periode heeft ons geïnspireerd bij het opzetten van dit concept waarbij wij creativiteit, interactie, verbinding, inspiratie en reuring hand in hand willen laten gaan.

​

Artikel MaatschapWij 'We zijn vrijer dan ooit. Maar welke prijs betalen we daarvoor?"  Marije Remmelink:

- Sinds de jaren zeventig maken verbindende plekken in rap tempo plaats voor een samenleving waar individuele vrijheid centraal staat. Die vrijheid is een groot goed, maar kent ook een keerzijde.  Is dat een verschuiving die de mens - als sociaal zoogdier - wel zou moeten willen?..........